( 898 ) الْمُوَرِّطَة : مهلك ، هلاك كننده . ( 899 ) مَنَاص : ملجأ ، راه فرار . ( 900 ) مَحَار : محل بازگشت ( به اين دنيا بعد از جدائى از آن ) . ( 901 ) تُؤْفَكُون : رو گردان مىشويد . ( 902 ) الْقِيْد : اندازه ، مقدار ، يعنى هر كسى قبرى به مقدار قامت خود خواهد داشت ، نه بيشتر . ( 903 ) مُتَعَفِّراً : آغشته به خاك ، خاك آلود . ( 904 ) الْخِنَاقُ مُهْمَلٌ : طناب مرگ رها و باز است ، يعنى هنوز براى عمل فرصتى هست . ( 905 ) الْفَيْنَةُ : زمان ، هنگام . ( 906 ) بَاحَة : حياط ، صحن . ( 907 ) انُفُ الْمَشِيَّةِ : تصميم گيرى از نو ، تجديد نظر . ( 908 ) الْحَوْبَةِ : نياز ، « انفساح الحوبة » ، يعنى مجال براى انجام حاجت باقيست . ( 909 ) الضَنْك : تنگ شدن ، در اينجا بمعنى تنگى وقت است . ( 910 ) الرَّوع : ترس . ( 911 ) الزُّهُوق : اضمحلال ، نابودى ، مقصود مردن و جدائى روح از بدن است . ( 912 ) الْغَائِبُ الْمُنْتَظَر : مقصود مرگ است . خطبهء 84 ص 83 ف ( 913 ) النَّابِغَة : معروفه ، زنى كه معروف . است به آنچه كه شايسته زنان نيست . ( 914 ) الدُعَابَة : بازى ، شوخى . ( 915 ) تِلْعَابَة : بسيار بازى كننده و شوخ . ( 916 ) اعَافِسُ : ( ديگران را ) از روى شوخى مىزنم . ( 917 ) يُلْحِفُ : اصرار مىكند . ( 918 ) الالّ : قرابت ، روابط خويشاوندى . ( 919 ) السُبَّة : دبر ، مقعد . ( 920 ) اتِيَّة : عطا ، بخشش . ( 921 ) رَضِيخَة : بخشش كم . خطبهء 85 ص 84 ف ( 922 ) لَا تُعْقَدُ : ( در اينجا به معناى مجازيست ) تصديق نمىشود ، حكم نمىشود . ( 923 ) الآى : جمع « آية » ، آيات ، دلائل ، نشانه‌ها . ( 923 ) السَّوَاطِع : جمع « ساطع » ، ظاهر ، روشن . ( 924 ) البَوَالِغ : جمع « بالِغَة » ، رسا ، گويا . ( 924 ) النُّذُر : جمع « نذير » انذارها . ( 925 ) المُفْظِعَاتُ الامُورِ : كارهاى سخت و